Skutki „terapii szokowej”

Reformy gospodarcze Leszka Balcerowicza z początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku bywają określane mianem „terapii szokowej”. Wzięło ono się stąd, że stan gospodarki był tak zły, że wymagał wprowadzenia wielu radykalnych reform. Postanowiono podjąć ten krok od razu po zmianie ustroju i szybkim tempie, aby społeczeństwo nie torpedowało ich wprowadzenie, będąc przerażonym ich skutkami. Oczywiście nie można tu powiedzieć, że te reformy gospodarcze były złe. Były one w tym momencie konieczne i umożliwiły szybki rozwój Polski, co unaocznia bardzo spowolniony rozwój państw zwlekających z reformami, jak np. Ukraina. Jednak obok większości ludzi, którzy zyskali na skutkach reform, pojawili się i tacy, którzy stracili. Bardzo wielu ludzi straciło pracę, niektórzy w dużym stopniu niepotrzebnie, np. wskutek braku łagodzenia przez państwo upadku państwowych gospodarstw rolnych. Wprawdzie całkiem liczna grupa spośród nich wzięła sprawy w swoje ręce i stała się prywatnymi przedsiębiorcami, np. sprzedając na targu, ale ci, którzy nie potrafili pracować za socjalizmu, z reguły za kapitalizmu pracy nie znaleźli i popadli w biedę, bo zasiłki dla bezrobotnych szybko się skończyły.